VAKANTIEPERIKELEN!

 

Eij ’t al heurd?

Vrijdagavond op de bruiloft van Berdien en Marco vertelden Hermien en Engbert ons dat ze de volgende dag op vakantie gingen met de boot. Hun eerste aanlegplaats was Elburg. Ze zouden er zaterdagmiddag aankomen. ´t Was toch bij ons in de buurt en we spraken af dat Henk en ik ´s avonds even een kopje koffie zouden komen drinken. Zo gezegd zo gedaan.

Al snel zagen we de ` Happiness ` liggen. ´t Was nog licht, dus zagen we precies hoe we vanaf het steigertje ` de Vreugde` in konden stappen. Het lukte prima , even vast houden aan de hiervoor bestemde greep en gewoon doorschuifelen en dan door het `raam`naar binnen.

Fluitje van een cent !

Na een gezellig kopje koffie en een nog gezelliger borreltje was het tijd om naar huis te gaan. ’t Was inmiddels al pikdonker geworden.

Nou die boot nog weer af zei Henk . Schijnbaar zag hij er al een beetje tegen op. Ja, maar hij had er dan ook een paar pilsjes op.  Hij zei: Tineke kiek ie eerst maar ai an wal kunn’n kom’n en dan kom ik wel. Ik dacht ; geen enkel probleem, ik ben nog handig zat!

Dus ik stap welgemoed weer vanuit het raam naar buiten zet mijn voeten op de reling, maar ik ben er vast van overtuigd dat ik verder naar beneden moet, naar een richel die veel lager zit, dus ik steek mijn ene been naar beneden , maar voel geen richel, die moet dus dieper zitten, nou dan mijn andere been ook maar naar beneden. Ik voel nog steeds niets. Opeens hoor ik een harde schreeuw vanuit de boot, Engbert roept:  Tineke ! Wat doei nou! Kiek uut! Det giet niet goed! En opeens voel ik dat hij me bij stevig bij de arm pakt. Ik snap er nog niets van. En dan begint ook Henk te schreeuwen. Jongens det giet niet goed! En ook mijn andere arm wordt stevig beet gepakt!. Ik begrijp er nog steeds niets van en ik blijf gewoon verder zoeken met mijn voeten. Maar geen richel te voelen. Opeens voel ik nattigheid aan mijn schoen, nou ja, zeker wat water op die richel, wat maakt het uit, ‘dat heb je nou eenmaal op een boot.  Inmiddels schreeuwen Engbert en Henk nog harder. Det giet niet goed!!

Wat zeuren ze toch, det giet best goed heur! Ik redde mien best! Ik voel nog iets lager en pas dan krijg ik het in de gaten: Er zit helemaal geen richel meer lager, want als ik mijn been nog flink wat lager laat zakken , is ook mijn broek tot aan mijn knieen nat. O, jongens er is iets verkeerd gegaan, ik zat al op de laagste richel, dus ik moet terug zien te klauteren op die bovenste richel. Maar mijn 2 redders prakkiseren er niet over om mij los te laten , ze houden mijn beide armen stevig vast. En daar hang ik dan te spartelen! Laat me nou los, roep ik steeds, want anders kan ik nooit meer op die reling komen. Het duurde even voordat ze begrepen dat ze me echt los moesten laten. En toen klom ik als een “volleerd acrobate” weer terug op de reling. Toen ik daar eenmaal weer stond, lagen de heren en Hermien  dubbel van het lachen. Ook  de buren kwamen op het tumult af. De raampjes werden er zelfs voor open geritst. Wat een schik hadden die mensen toch! Daar moesten ze meer van weten. Wat was er toch aan de hand. Ik probeerde ondertussen snel aan wal te komen. Engbert vertrouwde het nu helemaal niet meer. Opeens voelde ik hem langs me heen schuifelen en stond hij al op het steigertje om mij op te vangen, bang dat ik opnieuw een verkeerde stap zou maken en alsnog in het donkere water zou belanden.

Henk kwam ook achter ons aan, maar hij liep krom van het lachen over die smalle reling naar de kade. Daar eenmaal aangekomen drong het pas goed tot mij door, hoe ik daar gebungeld moet hebben tussen hemel en aarde aan die boot.

 

Nou het was best moeilijk om alsnog “droog”over te komen, want we hebben de hele rit naar huis zo vreselijk gelachen dat we het bijna niet droog konden houden. Ik weet zeker dat het bij Engbert en Hermien niet veel anders geweest zal zijn. Die hadden in ieder geval op de eerste dag al iets om aan het thuisfront  te vertellen .